Montowane przez nas materiały celulozowe charakteryzują się klasą reakcji na ogień B-s2,d0. Klasyfikuje to ten materiał w grupie materiałów niezapalnych (B), o ograniczonej ilości wydzielanego dymu (s2), niekapiących (d0) i ogólnie nierozprzestrzeniających ognia.
Badania wykazały, że w przypadku celulozy istotną charakterystyką jest wysoka zdolność zapobiegania zapaleniu się konstrukcji. Zaimpregnowane przeciwogniowo włókna celulozy w momencie kontaktu z otwartym ogniem nie ulegają spalaniu, a jedynie zwęglają się w tempie od 5 do 15 cm grubości warstwy na godzinę, osiągając temperaturę w zwęglinie zaledwie 90–95°C.
Ta charakterystyka wynika z pochodzenia celulozy — wystawiona na działanie ognia zachowuje się podobnie do drewna. Powstała w wyniku działania ognia zwęglona warstwa wierzchnia, dzięki swojej temperaturze topnienia wynoszącej 1200°C, tworzy barierę, która chroni dalsze włókna celulozy. Poza tym zgromadzona w wyniku impregnacji woda jest uwalniana z kryształów, które ją chemicznie wiązały, co — przy ograniczonej przepuszczalności powietrza przez włókna — powoduje wytworzenie się kurtyny parowej blokującej dostęp świeżego powietrza, tak potrzebnego do powstawania płomieni.
Wełna szklana klasyfikowana jest jako „A1 — niepalna”, a izolacja celulozowa jako materiał normalnie zapalny. W teście z palnikiem o temperaturze 1000°C widać jednak, jak niepełna jest ta klasyfikacja: wełna szklana nie płonie, ale topi się i znika w ciągu kilku sekund, odsłaniając konstrukcję.
Na warstwie celulozy tworzy się natomiast zwęglona warstwa ochronna, która uniemożliwia dostęp tlenu do głębszych warstw i przesuwa się w głąb izolacji bardzo powoli (ok. 5 mm na minutę). Leżąca pod nią celuloza nie topi się, nie płonie, nie kapie i chroni drewnianą konstrukcję nośną — dzięki czemu ekipy ratownicze i straż pożarna zyskują cenny czas.